បណ្ណសារ

Archive for the ‘វប្បធម៌ទូទៅ’ Category

ស្ថាន​ភាព​ស្រ្តី​ខ្មែរ​ក្នុង​រឿង​ទុំ​ទាវ​

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 17 ខែ​មីនា ឆ្នាំ 2013 បញ្ចេញមតិ

ទុំ​ទាវ

កាល​ដើម​ឡើយ​សង្គម​ខ្មែរ​ជា​សង្គម​មាតា​ធិបតេយ្យ​​ពោល​គឺ​ស្ត្រី​មាន​​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់​ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក​ដោយ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​មក​ពី​វប្ប​ធម៌​ផ្សេង​ៗ​​ទៀត​ដូច​ជា ​វប្បធម៌​ហិណ្ឌូ​​និយម វប្បធម៌​ចិន​ ជា​ដើម​ ស្ថាន​ភាព​របស់​ស្រ្តី​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​ច្រើន​។ វប្បធម៌​​ហិណ្ឌូ​និយម​ដែល​គេ​តែង​តែ​ហៅ​ថា​ព្រហ្ម​និយម​ចេញ​មក​ពី​គម្ពី​វេទ​​គឺ​ជា​គម្ពី​ម្យ៉ាង​ដែល​គេ​នាំ​ពី​ប្រទេស​អ៊ឺរ៉ង់​ចូល​មក​​ក្នុង​ភាគ​ឥសាន​នៃ​ទឹក​ដី​​ប្រទេស​​ឥណ្ឌា​​កាល​ពី​សតវត្ស​ទី​៤​មុន​គ្រឹស្ត​សករាជ​។ ជា​ការ​ពិត​ហើយ​ដែល​ថា​វប្បធម៌​​ហិណ្ឌូ​​និយម​​នេះ​ជា​ការ​វិវត្តន៍​នៃ​​គម្ពី​វេទ​គឺ​មាន​ន័យ​ថា​​គម្ពី​វេទ​នោះ​បាន​ត្រូវ​បក​ស្រាយ​​ទៅ​តាម​ជំនោរអា​​រម្មណ៍​ផ្សេង​​​​​ៗ​របស់​​​ប្រជា​ជន​ ហើយ​ដូច​នេះ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ចេញ​ពីអត្ថ​បទ​ដើម​រួម​​បញ្ចូល​ទាំង​លទ្ធិ​ព្រហ្ម​និយម​ទៀត​ផង​ ក៏​ប៉ុន្តែ​វប្បធម៌​ហិណ្ឌូ​​និយម​នេះ​រក្សា​ទុក​លោក​ទស្សនៈ​​ប្រកាន់​វណ្ណៈ​ដដែល​។ នៅ​ពេល​ដែល​ឥទ្ធិ​ពល​នេះ​ចូល​មក​ក្នុង​ប្រទេស​​កម្ពុជា​​តាម​លទ្ធិ​ទេវរាជ​ ដែល​​យោង​​ទៅ​តាម​ទ្រឹស្តី​នោះ​​ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​ត្រូវ​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​​ជា​អ្នក​តំណាង​នៃ​ពពួក​ទេវ​នានា​ ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​​ពុំ​អាច​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អធិបតេយ្យ​របស់​ស្រ្តី​​បាន​ទេ។ តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​​ការ​ប្រយុទ្ធ​រវាង​​​ទំនៀម​ទម្លាប់​​មាតា​ធិបតេយ្យ​​ដែល​ជា​របស់​ខ្មែរ​យើង​សុទ្ធ​សាត​​នឹង​បិតា​ធិបតេយ្យ​ដែល​ជា​វប្បធម៌​របស់​ហិណ្ឌូ​និយម​​ចេះ​តែ​មាន​ជា​ហូរ​ហែរ​ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទី​បំផុត​គឺ​គ្មាន​​ចាញ់​គ្មាន​ឈ្នះ​។ ស្ថាន​ប័ន​នយោ​បាយ​ជា​ផ្លូវ​ការ​​សំខាន់​ៗ​​ផ្អែក​ទៅ​លើ​​វប្បធម៌​ហិណ្ឌូ​និយម​ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ស្រ្តី​នៅ​តែ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ទៅ​លើ​បុរស​ដដែល​​ ទោះ​តាម​បែប​បទ​ណា​ក្តី។ ការ​ប្រទាញ​ប្រទង់​ឬ​បដិវេទ​កម្ម​នេះ​​មាន​រហូត​​មក​ទល់​សម័យ​ក្រោយ​ៗ​មក​ទៀត​​ដូច​យើង​បាន​ដឹង​ឃើញ​តាម​រយៈ​​រឿង​កាកី​​និង​តាម​រឿង​ព្រេង​ផ្សេង​ៗ​ ដែល​ស្រ្តី​តស៊ូ​យ៉ាង​តឹង​តែង​​តទល់​នឹង​អំណាច​​ឬ​សិទ្ធិ​ផ្សេង​ៗ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បុរស​​ដណ្តើម​យក​ជា​ពិសេស​ព្រះ​រាជា​​ដែល​​ជា​អ្នក​តំណាង​​អស់​ទេវ​នានា​​នៅ​ក្នុង​ចក្រ​ក្រវាឡ​។

នៅ​ក្នុង​រឿង​ទុំ​ទាវ​​ពោល​គឺ​នៅ​សម័យ​លង្វែក​ នារី​សឹង​តែ​បាត់​បង់​នូវ​​សិទ្ធិ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​របស់​គេ​ ប៉ុន្តែ​គេ​ក៏​សង្កេត​ឃើញ​ផង​ដែរ​ថា​នាង​ទាវ​នៅ​តែ​ខិត​ខំ​រក្សា​​សិទ្ធិ​របស់​នាង​យ៉ាង​ម៉ឺង​ម៉ាត់​ នាង​សុខ​ចិត្ត​បោះ​បង់​​ព្រះ​រាជា​ចោល​ហើយ​​រត់​មក​រក​ទុំ​វិញ​។ ​នៅ​​ពេល​​​​​ដែល​​ទាវ​ត្រូវ​ម្តាយ​នាង​​ផ្តាច់​នាង​ចេញ​ពី​ទុំ​​ឲ្យ​ទៅ​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ម៉ឺន​ងួន​វិញ​ នាង​ទាវ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ខ្លួន​​​ឯង​ធ្វើ​តាម​​បង្គាប់​របស់​ម្តាយ​នាង​ គឺ​ហាក់​បី​ដូច​ជា​ទុំ​គ្មាន​អំណាច​អ្វី​​មក​លើ​រូប​នាង​ដូច្នេះ​ដែរ ជា​ការ​ពិត​​ហើយ​ដែល​ថា​ទាវ​​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​គាប់​សង្កត់​របស់​ម្តាយ​នាង​​ប៉ុន្តែ​ការ​សម្រេច​ផ្សេង​​ៗ​ក៏​ស្តិត​នៅ​លើ​​នាង​ដែរ​។ អាន​បន្ថែម…

វិភាគ​រឿង​ស្នេហា​រវាង​ទុំ​នឹង​ទាវ

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 16 ខែ​មីនា ឆ្នាំ 2013 មតិ ១

ទុំ​ទាវ

រឿង​ទុំ​ទាវ​ជា​រឿង​ដែល​ខ្មែរ​គ្រប់​រូប​ចេះ​ចាំ​ស្ទាត់​ហើយយក​មក​និយាយ​តៗ​គ្នាឥត​មាន​ដាច់​រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។ បើ​តាម​អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​អក្សរ​សាស្រ្ត​រឿង​នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ពិត​ដែល​កើត​មាន​ឡើង​នៅ​សម័យ​លង្វែក​គឺ​នៅ​សតវត្ស​ទី១៦ ទោះ​បី​រឿង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ហាម​ឃាត់​មិន​ឲ្យ​យក​មក​និយាយ​នៅ​ខេត្ត​ត្បូង​ឃ្មុំតាំង​ពីសម័យ​នោះ​មក​ក្តី ក៏​នៅ​ឆ្នាំ១៩១៥ គឺ​នៅ​ក្នុង​រាជ ហ្លួង​ ស៊ីសុវត្ថិ លោក​គ្រូ​ព្រះបទុមត្ថេរសោម ចៅ​អធិ​ការ​​​វត្ត​កំព្រៅ​ ស្រុក​​ស៊ី​ធរ​​កណ្តាល​ ខេត្ត​ព្រៃ​វែង បាន​យក​មក​រៀប​រៀង​ទុក​ជា​កេរ្តិ៍​ដំណែល​ដែរ គឺ​ជាវន្ត​កម្ម​អក្សរ​សិល្ប៍​មួយ​ដ៏​ល្អ​ប្រណីត​​សរសេរ​ជា​កាព្យ​ពាក្យ​ប្រាំ​ពីរ​ពី​ដើម​ដល់​ចប់។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤២ ក្នុង​រាជព្រះ​បាទ​ នរោត្តម សីហនុ កវី​ នូកន បាន​យក​​សរសេរ​ម្តង​ទៀត ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រែ​​ឈ្មោះ​ថារឿង​ ទាវឯក​ ដូច្នេះ​វិញ តាក់​តែង​ជា​កាព្យ​ពាក្យ​ប្រាំ​បី ​​រឿង​ទាវឯករបស់​ឧកញ៉ា វិបុលរាជសេនា​ នូកន ក៏​មាន​គេ​ស្គាល់​ច្រើន​​ណាស់​ដែរព្រោះ​មាន​ពន្លឺ​ថ្មី​ៗ​ជា​ច្រើន​ទៀត​។

បើ​តាម​លោក​ លី​ ថៀម​តេង​ កវី​សន្ធរ​ម៉ុក​ក៏បាន​និពន្ធ​រឿង​នេះ​ដែរ​ប៉ុន្តែ​ច្បាប់​ដើម​រក​ពុំ​ឃើញ​គឺ​គ្រាន់​តែ​ឃើញ​សំណៅ​​ខ្លះៗ​​រប៉ាត់​រប៉ាយ​​ហើយ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​។ ចំណែក​ឯ​បណ្ឌិត​ ឃីង ហុក​ឌី​ វិញ​នៅ​ក្នុង​មាលិបទ​អក្សរ​សិល្ប៍​ខ្មែរ​សតវត្ស​ទី១៩ របស់​លោក​នៅ​ត្រង់​ទំព័រ​២០០ លោក​គ្រាន់​តែ​បញ្ជាក់​ថា​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦០​ សាស្រ្តា​ចារ្យ​មួយ​ក្រុម​បាន​បោះ​ផ្សាយ​​រឿង​ទុំ​ទាវ​មួយ​ដែល​គេ​សន្និដ្ឋាន​ថា​​ជា​ស្នា​ដៃ​សន្ធរ​ម៉ុក​ ហើយ​ដែល​លោក ហង់​ ធន់ហាក់ បាន​សរសេរ​អំពី​ប្រវត្តិ​របស់​កវី​រូប​នេះ​នៅ​ក្នុង​ទំព័រ​ខាង​មុខ​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក្តី ក៏​ដំណើរ​រឿង​មិន​ខុស​ពី​គ្នា​ដែរ​ រី​ឯ​ការ​បក​ស្រាយ​សារៈ​នៃ​រឿង​ក៏​ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នា​ដែរ ​ទោះ​បីពុំ​ទាន់​មាន​លក្ខណៈ​ស៊ី​ជម្រៅ​ប្រមាណ​​ក្តីមក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។

ជា​ទូ​ទៅ​គេ​យល់​ថា​រឿង​ទុំ​ទាវ​នេះ​ជា​រឿង​ស្នេហា​ដ៏​ល្អ​បរិសុទ្ធ​រវាង​ទុំ​នឹង​ទាវ​ ព្រោះ​នៅ​ពេល​ដែល​ទុំ​ត្រូវ​ពួកអរជួន​​ ម៉ឺន​ងួន​យក​ទៅ​សម្លាប់​ចោល​ នាង​ទាវ​ក៏​សម្លាប់​​ខ្លួន​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ ដូច្នេះ​ឃើញ​ថា​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​នាង​ទាវចំពោះ​ទុំ​ជា​ការ​មួយ​ដែល​គេ​ពុំ​អាច​ប្រកែក​បាន​។ រី​​ឯ​​បញ្ហា​ដែល​គេ​ចោទ​សួរ​គឺ​ថា តើ​នារី​ម្នាក់​ដែល​មាន​សេចក្តី​ស្នេហា​ដ៏​ធំធេង​ចំពោះ​បុរស​ម្នាក់​​អាច​រក្សា​បាន​ស្មារតី​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​បំពេញ​ចិត្ត​ម្តាយ​ហើយ​បោះ​បង់​បុរស​ជា​ទី​ស្នេហា​របស់​គេ​បាន​ទេ​?​ ជា​​ទូទៅ​សេចក្តី​ស្នេហា​គឺ​គ្រប់​ដណ្តប់​ទៅ​លើ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​អរិយធម៌​ខ្មែរ​​​ទោះ​ស្នេហា​នោះ​មាន​ទំហំ​ធំ​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ​ក៏​គេ​មិន​អាច​ឬ​មិន​ហ៊ាន​ប្រឆាំង​និងឪពុក​ម្តាយ​បាន​ដែរ។ ជា​ការ​ពិត​ហើយ​ដែល​ថា​សេចក្តី​ស្នេហា​​ទាវ​ចំពោះ​ទុំ​ជា​សេចក្តី​​ស្នេហា​ដ៏​ធំ​ ព្រោះ​នាង​ទាវ​ហ៊ាន​រួម​រ័ក្ស​ជា​មួយ​ទុំ​ដោយ​មិន​ឲ្យ​ម្តាយ​ដឹង​ ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ​ទុំ​ទើប​នឹង​​ចាក់​សិក្ខា​​​បទ​​ដោយ​ចិត្ត​ឯង​ទៀត​ផង តាម​ការ​ពិត​ចំណុច​សំខាន់​ដែល​គេ​ពុំ​បាន​កត់​សម្គាល់​គឺ​ថា​នៅ​ពេល​នោះ​ឯង​​ជា​ពិសេស​នៅ​ពេល​ដែល​នាង​ទាវ​បាន​ឃើញ​ទុំ​ជា​លើក​ដំបូង​បង្អស់​ សេចក្តី​ស្នេហា​រវាង​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ពិត​ជា​មាន​លក្ខណៈ​ខ្លាំង​អស្ចារ្យមែន​គឺ​លែង​គិត​ពី​អ្វី​ទៀត​ទាំង​អស់​ ប៉ុន្តែ​​​ក្រោយ​មក​គឺ​ក្រោយ​ពេលអ្ន​កទាំង​ពីរ​បាន​ត្រូវ​​ព្រះរាជា​រៀប​ការឲ្យ​ សេចក្តី​ស្នេហា​នោះ​ក៏បាន​បាត់ឥទ្ធិពល​បន្តិចម្តង​ៗ ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​ដែរ។ អាន​បន្ថែម…

មហា​ចោរ​នៅ​ទល់ដែន

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 27 ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ 2013 មតិ ១

រឿងមហាចោរនៅទល់ដែន

នៅ​ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៥២ ១៩៥៦ ស្នាដៃ​អក្សរ​សិល្ប៍​ខ្មែរ​បាន​ផុស​ឡើង​ព្រោង​ព្រៀតប្រលោម​លោក​ខ្មែរ​ត្រូវ​បាន​គេ​និយម​ច្រើន​ទៅ​ៗ​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ដែរ គឺនៅ​សម័យ​នោះ​ហើយ​ដែល​លោក សាង សាវាត បាន​និពន្ធ​រឿង​មហា​ចោរ​នៅ​ទល់​ដែន​ បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយជា​លើក​​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៥៥។ រឿង​មហា​ចោរ​នៅ​ទល់​ដែន​នេះ​លើក​ឡើង​អំពី​វីរៈ​ភាព​របស់​មេ​ទ័ព​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ មានន្ទ កាល​ពី​ឆ្នាំ​ ១៨៦៥ គឺជំនាន់​សៀមប៉ុនប៉ង​យក​ទឹក​ដី​ខ្មែរ មានន្ទ ជា​កូន​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ខេត្ត​សិរីសោភ័ណ​ម្នាក់​ដែល​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា ព្រះកំពុត ព្រះកំពុត ដែល​ចូល​ដៃ​ជា​នឹង​សៀម​ហើយ​ដែល​កាន់​អំណាច​ផ្តាច់​ការ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​នោះ។ មានន្ទ ចាប់​ចិត្ត​ស្នេហា​ទៅ​លើ​នាង​ ទេវី ដែល​​ជា​កូន​ស្រី​របស់​អ្នក​ស្នេហា​ជាតិ​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ វិសេសក្លាហាន​ ពោល​គឺ​សត្រូវ​របស់​ព្រះ​កំពុត ។ នៅ​ក្នុង​រាត្រី​មួយ​បន្ទាប់​ពី​បាន​ដឹង​ថា​ទេវី​ជា​កូន​ស្រី​បាន​លបលួច​ទៅ​ជួប​មានន្ទ វិសេស​ ក្លាហាន​ បាន​ចាប់​បង្ខំ​ឲ្យ​គូរ​ស្នេហ៍​ទាំង​ពីរ​រៀប​ការ​ទាំង​កណ្តាល​រាត្រី​ រៀប​ការ​កូន​ស្រី​រួច​ហើយ​វិសេស​ក្លាហាន​ក៏​ដាច់​ខ្យល់​ស្លាប់​បាត់​ទៅ។ មានន្ទ​មាន​ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​កាមាដែលពូកែ​ខាង​សិល្ប៍​សាស្រ្ត​ដូច​គ្នា​ប៉ុន្តែ​ដែល​មាន​ចិត្ត​ឃោរឃៅ កាមា​ក៏​ចាប់​​ចិត្ត​ប្រតិព័ត្ត​ទៅ​លើ​រូប​នាង​ទេវីដែរ ពេល​មានន្ទ​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ប្រតិបត្តិ​ការណ៍​សឹក កាមា​បាន​ទៅ​ចែចង់​នាង​ទេវី​ប៉ុន្តែ​​ពុំ​បាន​សម្រេច ទោះ​បី​នាង​ទេវី​មាន​គត៌​ពោរពោះ​ទៅ​ហើយ​ក្តី​ ក៏​កាមា​​នៅ​តែ​មក​សាក​ល្បង​បណ្តាច​ចំណង​ស្នេហា​រវាង​នាង​ទេវីនឹង​មានន្ទ​ជារឿយ​ៗ​ដែរ។

មានន្ទ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​រាប់​ខែ​មិន​ឃើញ​វិល​មក​វិញ​សោះ​ នាង​ទេវី​រង​ចាំ​ដោយ​ក្តី​អស់​សង្ឃឹម​ប៉ុ​ន្តែ​នៅ​តែ​រក្សា​ការ​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​​និច្ច​ចំពោះ​មានន្ទ នាង​សម្រាល​កូន​ស្រី​មួយ​នៅ​ក្នុង​ភាព​ឯកឯងនៅ​ក្នុង​ភាព​កំសត់​ពន់​ពេក​ក្រៃ​ នាងឲ្យ​ឈ្មោះ​កូន​នោះ​ថា បុទុម​។ ថ្ងៃ​មួយ​នាង​បាន​ដឹង​ថា​មានន្ទ​ជា​ប្តី​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ នៅ​ពេល​នោះ​កាមា​បាន​ចាប់​បុទុម​ធ្វើ​ជា​ថ្នូរ​​ហើយ​បង្ខំ​ឲ្យ​នាង​មិន​និយាយ​រក​​មានន្ទ​អ្វី​ទាំង​អស់​ បើ​ពុំ​ធ្វើ​តាម​ទេ​កាមា​នឹង​សម្លាប់​កូន​នាង​ចោល។ នាង​ទេវី​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វី​ទៀត​ក្រៅពី​ធ្វើ​តាម​កាមា​ទេ បន្ទាប់​ពី​ឆាក​ល្ខោន​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​សង្វេគ​នេះ មានន្ទ​ខឹង​នឹង​ប្រពន្ធ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ហើយ​ក៏​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​បាត់​ទៅ។ អាន​បន្ថែម…

ព្រះ​នាង​ឥន្ទ្រ​ទេវី

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 24 ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ 2013 បញ្ចេញមតិ

indradevi-javarman7-jayarajadevi

ព្រះ​នាង​ឥន្ទ្រ​ទេវី​ជា​មហាកវី​ខ្មែរ​ដ៏​ល្បី​នៅ​សតវត្ស​ទី១៣ ហើយ​ដែល​បាន​ក្លាយជា​និមិត្តរូប​​នៃ​​អក្សរ​សាស្ត្រ​​ខ្មែរ​​​រហូត​មក​ទល់​​សព្វ​​ថ្ងៃ​នេះ ​ហេតុ​ដូច្នេះ​​ហើយ​​បាន​ជា​​ឈ្មោះ​​ដ៏​​ល្បី​​សុះ​សាយ​​របស់​​ព្រះ​​នាង​​ត្រូវ​បាន​​គេ​​​យក​ទៅ​ដាក់​​ជា​​ឈ្មោះ​ វិទ្យាល័យ ជា​ឈ្មោះ បណ្ណាគារ ជា​ឈ្មោះ រង្វាន់​​អក្សរ​សាស្ត្រ​​ជា​​ហូរ​ហែរ​​នៅ​​សតវត្ស​​ទី​២០។ ​ព្រះ​​នាង​​ឥន្ទ្រ​​ទេវី​​ជា​​មហេសី​​ទី​២​របស់​​ព្រះ​បាទ​​ជ័យ​​វរ្ម័ន​ទី​៧ បន្ទាប់​ពី​​ព្រះ​​មហេសី​ទី​១គឺ​​ព្រះ​​នាង​​ជ័យ​​រាជ​ទេវី​​សុគ​គ់​​បាត់​ទៅ​។ ព្រះ​​​បាទ​​​​ជ័យ​វរ្ម័ន​​ទី​៧ជា​​ស្តេច​​ខ្មែរ​​មួយ​អង្គ​​ដែល​​កាន់​​លទ្ធិ​ពុទ្ធ​​សាសនា​​មហា​​យាន​ ហើយ​​​​ដែល​​នៅ​​ឆ្នាំ​១១៨១ បាន​​រំដោះ​ប្រទេស​​កម្ពុជា​​ពី​​ការ​ឈ្លាន​ពាន​​របស់​​ប្រទេស​​ចំប៉ា មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​​ព្រះ​អង្គ​​​ជា​​ក្សត្រ​​ខ្មែរ​​មួយ​អង្គ​​ដែល​​យក​ចិត្តទុកដាក់​អំ​ពី​ជីវភាព​របស់​ប្រជាជន​ជា​អតិ​ភាព​ទៀតផង។ គឺ​ស្តេច​ខ្មែរ​អង្គ​នេះ​ហើយ​​ដែល​​បាន​សាងសង់​ប្រាសាទ​បាយ​ន្ត ប៉ុន្តែ​អ្វីដែល​គេ​ពុំ​សូវ​បានដឹង​ពុំ​សូវ​បាន​និយាយ គឺ​គតិបណ្ឌិត និង​ការចេះដឹង​ដ៏​ជ្រៅជ្រះ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​បានផ្តល់​ទៅ​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​នូវ​ទេពកោសល្យ​មួយ​ដ៍​ឆ្លាសវៃ​នៅក្នុង​វិស័យ​នយោបាយ​និង​យុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​បទ​និពន្ធ​នេះ​លោក ឌិ​ច គៀន បាន​លើក​យកតែ​ចំណុច​ខ្លះ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ព្រះ​នាង​ជ័យ​រាជទេវី ដែលជា​ព្រះ​មហេសី​ទី១ និង​ព្រះ​នាង​ឥន្ទ្រ​ទេវី ដែលជា​មហេសី​ទី២ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​​​សម្អាង​​ជា​ពិសេស​​ទៅ​លើ​​សិលា​ចារឹក​​នៅ​លើ​​ជញ្ជាំង​​ប្រាសាទ​ភិ​មាន​អាកាស ប្រាសាទ​បន្ទាយ​ឆ្មា ​ប្រាសាទ​​តា​ព្រហ្ម​ ​ប្រាសាទ​ព្រះខ័ន និង​ឯកសារ​នានា​របស់លោក ហ្ស​កន៍ ហ្សឺ​ដេ​សន៍ ។

តាមរយៈ​បទ​និពន្ធ​នេះ​បានចេញ​ផ្សាយ​ជា​លើកដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៦៦ លោក ឌិ​ច គៀន បាន​ប្រើ​ជំនោរ​អារម្មណ៍​របស់លោក​ផ្ទាល់​ពិ​ព័ណ៌នា​អំពី​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​មហេសី​ទាំងពីរ​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី៧ ។ អ្នក​និពន្ធ​​សរសេរ​​ជា​​អាថ​ថា​ព្រះ​នាង​ជ័យ​រាជទេវី បាន​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ជាមួយ​ព្រះ​ជ័យវរ្ម័ន​តាំងពី​នៅ​ព្រះ​ជន្ម​ក្មេង​ៗ​ម្លេះ ព្រះ​​ជ័យ​វរ្ម័ន​មាន​រាជបុត្រ​បើតាម​ឯកសារ​ខ្លះ​ថា​មាន​ច្រើន​ដែរ តែ​ព្រះរាជបុត្រ​ដែល​គេ​នៅ​ចាំបាន​នោះ​ឃើញ​មាន​ព្រះនាម​តែ៤អង្គ គឺ (១) ព្រះ​សុរិយ​កុមារ ដែលជា​កវី​ឯក​មួយអង្គ​ក្នុងការ​តែង​កាព្យ​សំស្ក្រឹត​នៅ​សិលាចារឹក​ប្រាសាទតាព្រហ្ម (២) វីរៈ​កុមារ ជា​អ្នក​តែង​កាព្យ​សំស្ក្រឹត​នៅ​សិលាចារឹក​ប្រាសាទព្រះខ័ន (៣) ឥន្ទ្រ​វរ្ម័ន អភិបាល​លពបុរី ហើយ​និង (៤) ស្រិ​ន្ទ្រ​កុមារ​ដែលមាន​រូបចម្លាក់​នៅ​ប្រាសាទបន្ទាយ​ឆ្នា ។ អាន​បន្ថែម…

មហា​គ្រោះ ព្រោះ​ខ្មែរ​មួយចំនួន​កំពុង​បំបាត់​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 5 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2012 មតិ 10

អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ ជា​ដួង​ព្រលឹង​ជាតិ​ខ្មែរ ។ វប្បធម៌​រលត់​ជាតិ​រលាយ ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​បាន​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា​វា​បែប​នេះ​ ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​យើង​សម្លឹង​មើល​មក​បច្ចុប្បន្ន​ មាន​យុវជន​មួយ​ចំ​នួន​ធំ​បាន​កំពុង​តែ​បំភ្លេច​ខ្លួន​​ឯង​ថា​ជា​នរណា ភ្លេច​គិត​ពី​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្លួន មើល​ទៅ​ហាក់​បី​ដូច​ជា​ខ្លួន​​ឯង​កំពុង​តែ​សម្លាប់​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្លួន​ដោយ​មិន​ដឹង ។ តាម​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត បារាំង​បាន​ដាក់​នឹម​អាណា​និគម​មក​លើ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៨៦៣ ដល់​ឆ្នាំ ១៩៥៣ ។ បារាំង​បាន​ព្យាយាម​បំបាត់​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ​ ពោល​គឺ​បំបាត់​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្មែរ​ ប៉ុន្តែ​បារាំង​ពុំ​អាច​ធ្វើ​ទៅ​រួច​ទេ ព្រោះ​ខ្មែរ​ទាំង​អស់​រួប​រួម​គ្នាការ​ពារ​ជ្រក​ម្លប់​នៃ​ទី​វត្ត​អារាម​នានា ទើប​ធ្វើ​ឱ្យ​កូន​ខ្មែរ​សព្វ​ថ្ងៃ​បាន​បន្ត​មាន​ និង​បន្ត​ប្រើប្រាស់​អត្តសញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្លួន ។ កូន​ខ្មែរ​ក្នុង​ស្រុក​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​ធំ បាន​កំពុង​តែ​ប្រើប្រាស់​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខុស​ក្បូន​ច្បាប់ និង​ខុស​អក្ខរា​វិរុទ្ធ​ស្ទើរ​ទាំង​ស្រុង រីឯ​កូន​ខ្មែរ​ជា​អាណិក​ជន​វិញ ដែល​មាន​ឈាម​ជ័រ​ជា​ខ្មែរ បាន​ត្រឹម​តែ​អាចនិយាយ ឬ​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ត្រឹម​តែ​យល់​ដឹង តែ​មិន​អាច​និយាយ​ សរសេរ ឬ​អាន​បាន​ឡើយ ។ ប្រជា​ជន​មួយ​ចំនួន​តូច​ដែល​បាន​ប្រើប្រាស់​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ​ធ្វើ​ជា​ស្លាក​យី​ហោ​ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ផលិត​ផល​របស់​ខ្លួន ក៏​ពុំ​បាន​ពិនិត្យ​ឱ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ​ តើ​ពាក្យ​នេះ​ត្រូវ​អក្ខរា​វិរុទ្ធ​ឬ​ទេ? ត្រូវ​ក្បួន​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​ពាក្យ​ដែរ​ឬទេ? ត្រូវ​វេយ្យា​ករណ៍​ដែរ​ទេ? ដោយ​នៅ​តែ​បន្ត​ខុស​ទាំង​ដឹង​និង​មិន​ដឹង​ខ្លួន? តើ​នេះ​អាច​ជា​មហា​គ្រោះ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្មែរ​បាត់​បង់​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្លួន​ដែរ​ឬ​ទេ? បើ​ពិត​ដូច្នោះ​អនាគត​ទៅ​ជាតិ​ខ្មែរ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ជាតិសាសន៍​មួយ​ដែល​មាន​ត្រឹម​តែ​សម្បក​ខ្លួន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ។

my facebook status

បើ​យើង​សង្កេត​មើល​ទៅ​លើ​ប្រព័ន្ធ​បច្ចេក​វិទ្យា​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​វិញ គឺ​គេ​បាន​បញ្ចូល​អក្សរ​ខ្មែរ​ទៅ​លើ​បច្ចេកវិទ្យា​ទំនើប​ៗដូច​ជា កុំព្យូទ័រ​ ទូរស័ព្ទ​ និង​ថេម​ភ្លែត ដើម្បី​អាច​សរសេរ​និង​មើល​អក្សរ​ខ្មែរ​នៅ​លើ​ឧបករណ៍​ទាំង​អស់នោះ​បាន ប៉ុន្តែ​ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​មិន​ព្រម​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ បែរ​ទៅ​ជា​សរសេរ​អក្សរ​អង់​គ្លេស​ឬ​ភាសា​ផ្សេង​ជំនួស​វិញ តើ​វា​ពិបាក​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ​ណាស់​មែន​ទេ? ឬ​ក៏​មិ​នចង់​សរសេរ​ ព្រោះ​ខ្លាចគេ​ថា​យើង​ចេះ​តែ​ខ្មែរ តែ​អត់​ចេះភាសា​​អង់​គ្លេស​? ជា​ពិសេស​បង​ប្អូន​ខ្មែរ ដែល​គាត់​បង្តើត​ប្លក់ ឬ​ក៏​គេហទំព័រ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​តែ​ម្តង គាត់​ភាគ​ច្រើន​មួយ​ចំនួន​ធំ​ និយម​សរសេរ​ជាភាសា​អង់​គ្លេស ឬ​ភាសា​បារាំង តើ​គាត់​សរសេរ​មក​នេះ​មាន​បំណង​ចង់​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​អាន​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ឬ​ក៏​បរទេស? បើ​គាត់​មាន​បំណង​ចង់​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​អាន​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ដូច​គ្នា​មែន​​នោះ គួរ​តែ​ងាក​មក​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ​វិញ​ទៅ​ល្អ​ជាង កុំ​និយម​តែ​ភា​សា​បរទេស​ខ្លាំង​ពេក ។ សូមងាក​មក​មើល​ប្រទេស​ក្បែរ​ខាង​យើង​វិញ ដូច​ជា​ថៃ យួន និង​ឡាវ ជា​ដើម ពួក​គេ​បានខិត​ខំ​​បក​ប្រែ​ទៅ​លើ​ប្រព័ន្ធ​បណ្តាញ​សង្គម​ផ្សេង​ៗ គេហទំព័រ​ធំៗ​របស់​បរទេស និង​កម្មវិធី​កុំព្យូទ័រ​ កម្មវិធី​ទូរស័ព្ទ​ផ្សេង​ៗ​ជា​ច្រើន ដើម្បីឲ្យ​អក្សរ​និង​ភាសា​របស់​គេ​មាន​នៅ​លើ​របស់​អស់​ទាំង​នោះ​ ដើម្បី​ងាយ​ស្រួល​ដល់​អ្នក​ដែល​មិន​ចេះ​ភាសាបរទេស (អង់គ្លេស) អាច​ប្រើប្រាស់​បាន​យ៉ាង​រលូន​ជា​មួយ​ភាសា​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់ ។ និង​ជា​ពិសេស​គេ​ខិតខំ​បក​ប្រែ​អត្ថ​បទ​ផ្សេង​ៗ​ពី​ភាសា​បរទេស​មក​ជា​ភាសា​​ជាតិ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​អាន​​ឱ្យ​បាន​ដឹង​អំពី​ចំណេះ​ដឹង​ផ្សេង​ៗ​របស់​បរទេស ណាស់​តែ​ខ្មែរខំ​តែ​សរសេរ​ជា​ភាសា​បរទេស​ឱ្យ​តែ​បរទេស​អាន ចែក​រំលែក​តែ​បរទេស ចុះ​ខ្មែរ​គ្នា​ឯងដែល​មិន​អាច​អាន​ភាសា​អង់គ្លេស​បាន​នោះ​ បាន​ទទួល​អ្វី​ពី​ចំណេះ​ដែល​អ្នក​ឯង​បាន​ចែក​រំលែក​នោះ?

ឈ្មោះ​ថា​ជា​កូន​ខ្មែរដែរ តែ​និយាយ​ភាសា​ និង​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ​មិន​កើត​ ពេល​ខ្លះ​អាច​យល់​ន័យ​ថា​វា​អ៊ីចឹង តែ​មិន​ដឹង​និយាយថា​ម៉េច នេះ​សម​ជា​កូន​ខ្មែរ​ដែល​ខំ​អួត​ប្រាប់​គេ​ដែរឬ​ទេ? ខ្មែរ​អាច​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​បាត់​បង់​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្លួន អាច​ប្រើប្រាស់​អក្សរ​ខុសពី​ក្បួន​ខ្នាត​ដើម ឬ​អាច​វិវត្ត​ផ្នែក​អក្សរ​ទៅ​ទម្រង់​ណា​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​ក៏​មិន​ដឹង ។ យើង​ដឹង​ថា​ ទម្រង់​អក្សរ​ដែល​ខ្មែរ​កំពុង​តែ​ប្រើប្រាស់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ត្រូវ​បាន​វិវត្ត​ចំនួន ១០ ដង​រួច​មក​ហើយ ។ យើង​ពិបាក​នឹង​ដោះ​ស្រាយ​ណាស់ បើ​សិនជាកូន​ខ្មែរមិន​ចង់​អភិរក្ស​ និង​អភិវឌ្ឍ​អក្សរ​ខ្លួន​នោះ ។

Snapshot_20121205_2

តើ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​បែប​ណាដែរ? ជន​ជាតិ​យួន ដែល​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​កម្ពុជា​សព្វ​ថ្ងៃ ទោះ​បី​ជា​គេ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ខ្មែរ​សម្រាប់​ទំនាក់​ទំនង​ ក៏​គេ​មិនចោល​ភាសា​ជាតិ​របស់​គេ​ដែរ ជនជាតិ​ចិន​និយាយ​ជា​ប្រចាំ ហើយ​គេ​តែង​តែ​ណែនាំ​កូន​ចៅគេឱ្យ​និយាយា​ភាសា​របស់​ជាតិ​សាសន៍​គេ លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត​ចិន និង​យួន ថែម​ទាំង​មាន​ជា​សមាគមន៍​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ទឹក​ដី​ខ្មែរ​ទៀត​ផង ជនជាតិ​ចាម ឬ​ខ្មែរ​អ៊ីសស្លាម​ជា​ដើម សុទ្ធ​តែ​ជា​ជន​ជាតិ​មួយ​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា តែ​គេ​មិន​ដែល​ចោល​ភាសា​ជាតិ​របស់​គេ​ទាល់​តែ​សោះ ។ គួរ​តែ​ភ្ញាក់​ខ្លួន​ខ្លះៗ​ហើយ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​និយម​ភាសា​បរទេស ក្រឡេក​មក​យល់​ឱ្យ​ច្បាស់​ពី​ភាសាជាតិ​ខ្លួន​វិញ​ម្តង ព្រោះ​យើង​ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ មាន​ឈាម​ជ័រ​ជាខ្មែរ មិន​មែន​ឈាម​បរទេស​ទេ ឬ​មួយ​ក៏​គិត​ថា មាន​មោទនភាព​ខ្លាំង​ណាស់​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្លួន​អាច​យល់ សរសេរ និង​និយាយ​ភាសា​បរទេស​បាន​ល្អ ឯភាសា​ខ្មែរ​បាន​ត្រឹម​តែ​យល់ តែ​រក​នឹក​និយាយ​មិន​ចេញ​នោះ ។

បើ​សិន​ជា​យើង​នៅ​តែ​ធ្វើ​សកម្មភាព​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ នោះ​អនាគត​ទៅ​ ប្រាកដ​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្មែរ​បាត់​បង់​នូវ​ភាសា​ជាតិ​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ជា​មិន​ខាន ហើយ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្មែរ​ក៏​កំពុង​តែ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ជាតិ​ខ្លួន​បែប​អាណា​ធិបតេយ្យ​ផង​ដែរ ។

ដំណោះ​ស្រាយ​មាន ២ ធំៗគឺ
ទី១- កត្តា​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់
– ត្រូវអប់​រំ​ខ្លួន​ឯង​ គោរព និង​ឱ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​ជា​របស់​ជាតិ​ខ្លួន​ឯង​ មាន​ស្មារតី​ជាតិ​និយម​ តែ​កុំជ្រុល​ពេក ។

ទី២- កត្តា​សង្គម
– រដ្ឋ​ត្រូវ​អប់​រំ​ចាប់​ពី​ថ្នាក់​ក្រោម​រហូត​ដល់​ថ្នាក់​ឧត្តម​ ឱ្យ​កូន​ខ្មែរ​ប្រាកដ​ខ្លូន​ឯង​ថា អាច​ប្រើប្រាស់​អក្សរ​សាស្ត្រ​ដោយ​មិន​ខុស​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​ក្បូន​ខ្នាត ចំពោះ​គ្រូ ក៏​ត្រូវ​ប្រាកដ​ថា​ ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ មាន​សញ្ញា​ប័ត្រ​គ្រប់​គ្រាន ដើម្បី​បង្រៀន​កូន​ខ្មែរ អំពី​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ ជា​ពិសេស​ទៅ​ទៀតនោះ​ ត្រូវ​តែ​បណ្តុះកូន​ខ្មែរ​​ឱ្យ​មាន​គំនិត​ជាតិ​និយម ។

– រដ្ឋ​គួរ​តែបង្កើត​កម្មវិធី​បង្ហាញ និង​កែ​តម្រូវ នូវវ​អក្ខរា​វិរុទ្ធ​និង​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ នៅ​តាម​បណ្តា​ទូរទស្សន៍​ជាតិ​នានា​ឱ្យ​បាន​ទូលំទូលាយ​បំផុត ជាជាង​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​នូវ​ផលិត​ផល​ស្រា​ជា​ដើម​នោះ ។

– ក្រសួង​ព័ត៌​មាន​គួរ​តែ​គ្រប់​គ្រង​ទៅ​លើ​អក្ខ​រាវិរុទ្ធ​ខ្មែរ​ដែល​បាន​ផ្សាយ​ចេញ​តាម​បណ្តា​ទូរទស្សន៍​នាន​ដើម្បី​ជៀស​វាង​ការ​ផ្សាយ​ទៅ​ខុស ។ បើ​ផ្សាយ​របស់​គេ​ខុស​វាមិន​អី​ទេ តែ​បើ​ផ្សាយ​របស់​ខ្លួន​ឯង​ខុស​វិញ​នោះ​មិន​ដឹង​ជា​យក​មុខ​ទៅ​ទុក​នៅ​ឯ​ណា​នោះ​ទេ ។

– បណ្តា​វិទ្យុ​ក្នុង​ស្រុក​នានា គួរតែ​ជ្រើស​រើស​បុគ្គលិក​ណា​ដែល​ចេះ​អក្សរ​ខ្មែរ​ច្បាស់​លាស់ ទាំង​ការ​សរសេរ និង​ការ​ប្រើប្រាស់​ពិសេស​គឺ​ការ​និយា​យ​ស្តី​ ច្បាស់​ៗ និង​ត្រូវ​តាម​ក្បួន​ខ្នាត​នៃ​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ ព្រម​ទាំង​ជា​បុគ្គល​ដែល​មាន​សីលធម៌​ក្នុង​ខ្លួនផង​ដែរ ។ ដោយ​មិន​លើ​តែ​សម្លេង​ពីរោះ​នោះ​ទេ ព្រោះ​បុគ្គល​ទាំង​នេះ​គឺ​ជា​អ្នក​អប់​រំ​ដោយ​ប្រយោល ទៅ​ទូទាំង​ផ្ទៃ​ប្រទេស​ចុះ​បើ​គាត់​ផ្សាយ​ទៅ​សុទ្ធ​តែ​ខុស នោះ​មិន​មាន​ន័យ​ថា យើង​អប់​រំ​ឱ្យ​គេ​ខុស​ទៅ​ហើយ​ទេ? ដូចគ្នា​នឹង​បណ្តា​ទូរទស្សន៍​ក្នុង​ស្រុក​នានា​ផង​ដែរ គួរ​តែ​ជ្រើស​រើស​បុគ្គលិក​ដែល​ចេះ​អក្សរ​ខ្មែរ​ច្បាស់​លាល់ ពិសេស​ការ​បញ្ចេញ​សូរសម្លេង និយាយ​ឱ្យ​បាន​ច្បាស់​កុំ​គិត​ថា ឱ្យ​តែ​ស្អាត​បាន​ធ្វើ​ពិធី​ករ ទោះ​បី​ជា​មិន​ទាន់​រៀន​ចប់​ថ្នាក់​អនុវិទ្យាល័យ​ក្តី និយាយ​ខុស​ក៏​មិន​អី​ដែរ​ឱ្យ​តែ​ស្អាត និយាយ​យូរ​ទៅ​នឹងល្អ​ហើយ នោះ​គឺ​បញ្ហា​ប្រឈម​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​កិត្តិយស​ជាតិ និង​ស្ថាប័ន​ដែល​ខ្លួន​បម្រើ​ការ​ងារ​ផង ។

បើ​យើង​ក្រឡេក​បែរ​មើល​ប្រវត្តិ​អក្សរ​សាស្រ្ត​ខ្មែរ ពី​ជំ​នាន់​សម្តេច​ជួន​ណាត រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​ ១៧ មេសា ១៩៧៥ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ខ្មែរ​ទាំង​ឡាយ​ជំនាន់​នោះ​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា ស្រាក់​ដៃ​ទាំង​ក្រុម​ៗ​យ៉ាង​សស្រាក់​សស្រាំ ដើម្បី​ការ​អភិរក្ស និង​អភិវឌ្ឍន៍​អក្សរ​សាស្រ្ត​ជាតិ​ខ្មែរ​ណាស់ មិន​ថា​គោល​ជំហរ​នយោបាយ​របស់​ប្រទេស​ខ្មែរ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ណា​ឡើយ ចុះ​ហេតុ​អ្វី​ក៏​សម័យ​នេះ​ កូន​ខ្មែរ​បែរ​ជា​បង្វែរ​ទិស១៨០ដឺក្រេ ទៅ​រក​ការ​បំភ្លេច​នូវ​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​វិញ ៕

គួរ​តែ​កុំ​ប្រចាំ​​តួនាទី​គ្នា​ទើប​ល្អ!!

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 18 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2012 បញ្ចេញមតិ

វេលាថ្ងៃ​មួយ​មាន​ការ​បើក​វេទិកា​ប្រជុំ​មួយ​ស្ដី​ពី​ការ​ជ្រើស​រើស​អ្នក​ដឹក​នាំ នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​មនុស្ស ។ ក្នុង​នោះ​មាន​ការ​អញ្ជើញ​ចូល​រួម​ពី​សំណាក់​លោក​ធំ​ៗ​ដូច​ជា​ ជើង ដៃ មាត់ ធ្មេញ អណ្ដាត បំពង់​ក ក្រពះ និង​លោក ពោះ​វៀន ផង​ដែរ ។

ជើង ពេល​ដែល​លោក​ធំ​ៗ មក​ជួប​ជុំ​គ្នា​អស់​ហើយ​ លោក​ជើង​បាន​បញ្ចេញ​មតិ​មុន​គេ ជើង​លើក​ឡើង​ថា និយាយ​ឲ្យ​ត្រង់​ទៅ​ចុះ ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ដែល​ពិបាក​ជាង​គេ ដើរ​ទៅ​ដើរ​មក ដើម្បី​រក​ចំណី​អាហារ រត់​លូន គេច​វេស លោត ហក់ ពិបាក​ណាស់​មួយ​ថ្ងៃ ៗ ​ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ខ្ញុំ​សក្តិសម​នឹង​មុខ​តំណែង​នេះ​ណាស់ បើ​គ្មាន​ខ្ញុំ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​មិន​អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទីក​ន្លែង​បាន​ទេ ។

ដៃ គ្រាន់​តែ​ឮ​លោក​ជើង​ថា​ដូច្នេះ ក៏​ទះ​តុ​ផាំង​ៗ ដោយ​កំហឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​បាន​និយាយ​ថា លោក​ជើង​ឯង​នេះ​និយាយ​បាន​ល្អ​ណាស់ ​លោក​ឯង​មាន​ដែល​គិត​ទេ​ថា ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​កាន់​រើស និង​ធ្វើ​ការ​ងារ​គ្រប់​បែប​យ៉ាង អាច​ចង្អុល​បញ្ជា ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​នេះ ធ្វើ​នោះ បាន​ទៀត​ផង ហើយ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​គឺ​ចាប់​កាន់​អាហារ ចូល​ទៅ​ក្នុង​មាត់​ដើម្បី​ចិញ្ជឹម​ជីវិត​អ្នក​រាល់​គ្នា​សព្វ​ថ្ងៃ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ទើប​សក្តិ​សម​ជាង​គេ ។

មាត់ ដែល​ជា​អ្នក​មាន​សុជីវ​ធម៌​ជាង​គេ​បាន​លើក​ឡើង​ថា លោក​ដៃ និង​លោក​ជើង សុទ្ធ​តែ​មាន​គុណ​សម្បត្តិ​ល្អ​ៗ ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នា ​ប៉ុន្តែ​លោក​ទាំង​ពីរ​គិត​មក​វិញ​ថា ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​និយាយ​ពាំ​នាំ ពាក្យ​សម្ដី ហើយ​ក៏​ជា​អ្នក​មាន​តួនាទី បើក​មាត់​រង់​ចាំ​ទទួល​យក​ចំណី​អាហារ បើ​គ្មាន​ខ្ញុំ ​តើ​ចំណី​អាហារ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខ្លួន​មនុស្ស​តាម​ណា​បាន​? ហើយ​ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត អ្នក​ដឹក​នាំ​គេ គឺ​ត្រូវ​ការ​អ្នក​មាន​សមត្ថ​ភាព ក្នុង​ការ​ដែល​មាន​មាត់​និយាយ​មែន​ទេ ​អស់​លោក​ទាំង​អស់​គ្នា ។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​គឺ​សក្តិ​សម​ជាង​គេ ។

ធ្មេញ សើច​ហាស​ៗ​ៗ​ៗ​ៗ​ ហើយ​និយាយ​ទាំង​អស់​សំណើច​ថា លោក​មាត់ លោក​ឯង​អាង​តែ​មាន​មាត់​ចេះ​តែ​និយាយ​ទៅ​កើត​ដែរ ​ដោយ​មិន​បាន​គិត​ពិចារណា​សោះ លោក​មាន​ដែល​គិត​ទេ​ថា នៅ​ពេល​ចំណី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មាត់​ហើយ តើ​អ្នក​ណា​ជា​អ្នក​ទំពារ​ចំណី​អាហារ ឲ្យ​វា​ខ្ទិច​ខ្ទី​នោះ ​ដើម្បី​ឲ្យ​រាង​កាយ​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ទទួល​យក សារ​ធាតុ​ចិញ្ជឹម​បាន​ងាយ​ស្រួល បើ​គ្មាន​ខ្ញុំ ម្លេះ​រូបរាង​កាយ​ទាំង​មូល​មិន​អាច​ទទួល​យក សារ​ធាតុ​ចិញ្ជឹម ​និង​រស​ជាតិ​បាន​ទេ សូម​អស់​លោក​ទាំង​អស់​គ្នា​គិត​មើល​ទៅ​ថា តើ​គួរ​ជ្រើស​រើស​យក​ខ្ញុំ​ឬ​ក៏​អត់​?

បំពង់​ក គ្រ​វី​ក្បាល ហើយ​បាន​និយាយ​យ៉ាង​អឿ​ថា មិន​អាច​ជ្រើស​រើស​យក​លោក​ធ្មេញ​បាន​ទេ ព្រោះ​លោក​នៅ​ខ្វះ​ចំណុច​ដឹក​នាំ​ច្រើន​ណាស់ ​ខ្ញុំ​នេះ​ឯង​ទើប​សក្តិ​សម ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ពិត​ប្រា​កដ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​នាំ​អាហារ ចូល​ក្នុង​ក្រពះ មែន​ទេអស់​លោក​ទាំង​អស់​គ្នា​?

ក្រពះ និយាយ​កាត់​ភ្លាម​ថា ឃើញ​ទេ​អស់​លោក​ទាំង​អស់​គ្នា សូម្បី​តែលោក​បំពង់​ក ក៏​ដឹង​ពី​តួនាទី​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ មាន​ន័យ​ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ដែល​សកម្ម ​មាន​តួនាទី​ក្នុង​ការ​រំលាយ​អាហារ ដើម្បី​ទទួល​បាន​សារ​ធាតុ​ចិញ្ជឹម ទៅ​ទ្រទ្រង់​រាង​កាយ​របស់​មនុស្ស ។

ពោះ​រៀន ខ្ញុំ​ថ្លង់​អស់​លោក​ទាំង​អស់​គ្នា​ណាស់ និយាយ​យក​តែ​ល្អ​រៀង​ៗ​ខ្លួន តើ​មាន​ដែល​គិត​ទេ​ថា បើ​គ្មាន​រូប​ខ្ញុំ ​តើ​បាន​អ្នក​ណា​គេ​ដឹក​ជញ្ជូន​កាក​សំណល់​ចាស់​ៗ​ទៅ​ច្រោះ​ចោល បើ​គ្មាន​ខ្ញុំ អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ប្រាកដ​ជា​វេទ​នាមិន​ខាន ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថា ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ដឹក​នាំ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ។

និយាយ​ចុះ​និយាយ​ឡើង មិន​ត្រូវ​រ៉ូវ​គ្នា​ មិន​ចុះ​សម្រុង​នឹង​គ្នា​ក៏​ឈាន​ទៅ​ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា ឡើង​សរសៃ​ក៏​ដាក់​គ្នា ​បង្កើត​បាន​ជា​វេទិកា​ដណ្ដើម​តំណែង​គ្នា ពេល​ដោះ​ស្រាយ​មិន​ចេញ ថា​តើ​អ្នក​ណា​សក្តិសម​ជា​មេ​ដឹក​នាំ ក៏​ម្នាក់​ៗ ប្ដេជ្ញា​ឈប់​ធ្វើ​សកម្មភាព​ទាំង​អស់​គ្នា មើល​ថា តើ​លទ្ធផល​វា​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​វិញ​?

ច្រើន​ថ្ងៃ​កន្លង​ផុត​ទៅ ក៏​គ្មាន​បាន​អាហារ​ហូប​ចុក ក៏​បាន​ស្លាប់​ទាំង​អស់​គ្នា ។

នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​មើល​បំណាំ​គ្នា​ ដោយ​សារភាព​ចង់​ធ្វើ​ជា​ធំ និង​ការ​លោភ​លន់ ចង់​កាន់​អំណា​ចរៀង​ៗ​ខ្លួន ។ ការ​ចេះ​ចែក​រំលែក​ផល​ប្រយោជន៍​ ដែល​ទទួល​បាន​តាម​តួនាទី​របស់​ខ្លួន​នោះ គឺ​ជា​មាគ៌ា​ដែល​នាំ​ទៅ​រក សេចក្ដី​សុខ​ក្នុង​ក្រុម សហគមន៍ ឬ​សង្គម​ជាតិ​ទាំង​មូល​បាន ៕

សន្តិ​​ភាព​​ពិត​​ប្រាកដ​​មាន​​ប្រភព​​នៅ​​ក្នុង​​ចិត្ត

បាន​ដាក់​ប្រកាស​នៅ ថ្ងៃទី 16 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2012 បញ្ចេញមតិ

មាន​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ឲ្យ​នា​ហ្មឺន​មន្រ្តី​ប្រកាស​ជ្រើស​រើស​ប្រឡង​អ្នក​គូ​រូប​ដៃ​ឯក ។ ពួក​នា​ហ្មឺន​បាន​ប្រកាស​ជ្រើស​រើស​ពី​គ្រប់​ភូមិ​តំបន់ និង​ចម្រាញ់​ក្នុង​ចំណោម​រាប់​រយ​នាក់ ទី​បំផុត​ជ្រើស​រើស​បាន​ពីរ​នាក់​ប្រឡង​ផ្ដាច់​ព្រ័ត្រ។ ក្នុង​វគ្គ​ផ្ដាច់​ព្រ័ត្រ​ នោះ​​ជាង​គំនូរ​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​គូរ​រូប​ក្រោម​ប្រធាន​បទ​ផ្លូវ​ចិត្ត ។

ជាង​គំនូរ​ទី​១ គាត់​បាន​គូរ​រូប ដែលមាន​ទេស​ភាព​ស្រស់​ស្អាត មាន​វាល​ស្រែ​ស្រស់​ត្រ​កាល មាន​ព្រៃ​ឈើ​ព្រៃ​ភ្នំ​ កំពុង​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នី​គ្នា ឈរ​ត្រៀប​ត្រា សន្សើម​ធ្លាក់​ពេល​ព្រលឹម ដើម​ឈើ​មាន​ស្លឹក​លាស់​ខៀវ​ខ្ចី ក្នុង​ទឹក​មាន​សត្វ​ត្រី កំពុង​រក​ចំណី​ដេញ​ប្រឡែង​គ្នា​លេង នៅ​លើ​ដី​មាន​ព្រៃ​ភ្នំ​ក្រម​ថ្ម សត្វ​តោ ខ្លា ចចក កំពុង​ដេញ​ចាប់​ចំណី​អាហារ ។ ចំណែក​លើ​វេហាស៍ មាន​សត្វ​ចាប​ហើរ​ខ្វាត់​ខ្វែង​ដណ្ដើម​ចំណី ​មេ​អំបៅ​កំពុង​តែ​ក្រេប​ផ្កា ផ្កា​រហង់​រង់​ចាំ​កន្លង់មក​ក្រេម​លម្អង ។

ជាង​គំនូរ​ទី​២ គាត់​គូរ​រូប​ដែល​មាន​ទេស​ភាព​ក្ដៅ​ហួត​ហែង ព្រៃ​ភ្នំ​ក្រំ​ថ្ម ឆេះ​រលីង​សល់​តែ​គល់ ក្នុង​បឹង​គ្មាន​ទឹក ដី​បែក​ក្រហែង ឃើញ​តែ​ផ្សែង​គួរ​ឲ្យ​ស្រណោះ​ពន់​ពេក ​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម​ដែល​មាន​សម្បុក​សត្វ​មួយ​មាន​កូន​ចាប​បួន​ប្រាំ​ក្បាល កំពុង​ចឹក​ចំណី​ដែល​មេ​របស់​វា​កំពុង​បញ្ចុក ។

ព្រះ​អង្គ​បាន​រើស​យក​គំនូរ​របស់​ជាង​គំនូរ​ទី​២ ដែល​ព្រះអង្គ​យល់​ឃើញ​ថា មាន​ន័យ​ក្នុង​ផ្លូវ​សន្តិភាព ដោយ​គិត​ថា ទោះ​បី​អាកាស​ធាតុ​ក្ដៅ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​មាន​គ្រួសារ​មួយ​មាន​សេចក្ដី​សុខ មាន​មេ មាន​បា ចេះ​ចិញ្ចឹម​បី​បាច់ ថែ​រក្សា​កូន​របស់​ខ្លួន ដោយ​មិន​ទុក​កូន​ចោល​នោះ​ទេ ។ មិន​ដូច​គំនូរ​ប្រភេទ​ទី​១ មាន​ទេស​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​ដណ្ដើម​គ្នា​ស៊ី​ចំណី អា​ធំ​ស៊ី​អា​តូច ខ្លាំង​ស៊ី​ខ្សោយ ។

សន្តិភាព​ស្ថិត​នៅ​លើ​ការ​យោគ​យល់​គ្នា អាណិត​អាសូរ​គ្នា ស្រឡាញ់​គ្នា ស្គាល់​តួនាទី​ខ្លួន​ឯង​ដែល​មាន​ប្រភព​ចេញ​មក​ពី​ខាង​ក្នុង ចិត្ត​មនុស្ស មិន​មែន​បណ្ដាល​មក​ពី​អារម្មណ៍​ទាក់​ទាញ​ខាង​ក្រៅ​នោះ​ទេ ។ ទោះ​បី​បរិស្ថាន​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​ល្អ​ប្រសើរ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​មនុស្ស​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ភាព​លោភ​លន់ ការ​ខឹង​ក្រោធ ភាព​វង្វេង​មិន​ស្គាល់​អ្វី​ជា​ការ​ពិត និង​មិន​មាន​សេច​ក្ដី​ស្រលាញ់​ទេ​នោះ នៅ​ទី​ណា​ក៏​គ្មាន​សុខ​ស្ងប់​ដែរ ៕

%d bloggers like this: