ចែករំលែកនូវអ្វីដែលខ្ញុំដឹងនៅទីនេះ
សូមចុចនៅលើរូបភាពដើម្បីអានអត្ថបទពេញ
សូមអានផងដែរ៖ យុវវ័យបច្ចុប្បន្នមិនអើពើនឹងបញ្ហាសង្គម!
ដប់សំណួរសម្រាប់ លោកប្រុស ដប់សំណួរសម្រាប់អ្នកស្រី ។ ហើយមុនពេលបញ្ចប់ យើងគួរពិនិត្យមើលខ្លួនឯងសិន…
សំណួរជាបន្តទៅនេះ ជួយឱ្យយើងត្រួតពិនិត្យ និងសន្និដ្ឋានពីគុណធម៌ ធ្វើជាប្តី ឬធ្វើជាប្រពន្ធ របស់យើង…
ក្រោយពីសួរសំណួរទាំងនោះ តើយើងអាចឆ្លើយថា “មាន” ដោយវិធីមួយស្មោះត្រង់បំផុតដែរឬទេ…?
ដប់សំណួរសម្រាប់លោកប្រុស
១- លោកប្រុសនៅ មាន សម្តែងកាយវិការ ថ្នាក់ថ្នមអ្នកស្រីតាមទម្លាប់ម្តងម្កាលដែរឬទេ?… ដល់ទិវាខួបកំណើត ឬទិវាខួបអនុស្សាវីយ៍ ថ្ងៃរៀបការ លោកប្រុស មាន នៅរំលឹក ដើម្បីអបអរសារទរ ជាមួយអ្នកស្រីដែរឬទេ? …លោកប្រុស មាន នៅចាំថ្ងៃជប់លៀងមួយ ចំនួនដែល មាន អ្នកស្រីនៅក្បែរដែរឬទេ? ហើយ មាន នៅចាំ ការទិញឥវ៉ាន់រួមគ្នាជាមួយ អ្នកស្រី យកមកសែនព្រេនបន់ស្រន់ ដែរឬទេ? …លោកប្រុស មាន ដែលបាន បញ្ចេញបណ្តា ពាក្យពេចន៍ ឬកិរិយាមារយាទ គួរឱ្យស្រឡាញ់ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីរំភើប ម្តងម្កាលដែរឬទេ?
២- លោកប្រុស មាន បានរក្សាគំនិត មិនរិះគន់អ្នកស្រី នៅចំពោះមុខអ្នកផ្សេង ដែរឬទេ?
៣- លោកប្រុស មាន នៅផ្តល់ប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីឱ្យអ្នកស្រីគិតគូរការងារមេផ្ទះ ឱ្យសមតាមបំណងដែរឬទេ?
៤- លោកប្រុសមាន ដែលគិតយល់ថា ត្រូវជួយអ្នកស្រីក្នុងកាលៈទេសៈមួយចំនួន ដែលង្នកស្រីនឿយហត់ ឬតឹងតែង ដោយសារផលវិបាក កើតចេញអំពីផ្នែកសរីរៈវិទ្យាដែរឬទេ?
៥- លោកប្រុស មាន បានអញ្ជើញអ្នកស្រី ឱ្យមកចូលរួមសប្បាយរីករាយ កម្សាន្តជាមួយ លោកប្រុស ក្នុងរយៈពេល ១ម៉ោង ឬ២ម៉ោង ដែរឬទេ?
៦- លោកប្រុស មាន នៅចាំថា ចៀសវាង កុំប្រៀបធៀបស្នាដៃដាំស្ល និងថែទាំកិច្ចការមេផ្ទះ របស់អ្នកស្រី ជាមួយស្នាដៃរបស់ជីដូន ឬស្នាដៃរបស់ស្រ្តីណាម្នាក់ លើកលែងតែ ដើម្បីលើកសរសើរប្រពន្ធដែរឬទេ?
៧- លោកប្រុស មាន បានយកចិត្តទុកដាក់ ដល់ជីវភាពស្មាតី (អានសៀវភៅ, កាសែត, ទស្សនាវដ្តី) និងយោបល់មួយចំនួន ស្តីពីការងារសង្គមរបស់អ្នកស្រីដែរឬទេ?
៨- លោកប្រុស មាន បានបញ្ចេញឬកប្រច័ណ្ឌ ដែរឬទេ? នៅពេលឃើញអ្នកស្រី កំពុងរាំរែកជាមួយបុរសផ្សេង, ហើយ អ្នកស្រីកំពុងទទួលការថែទាំ ស្និទ្ធស្នាលអំពីបុរសនោះ?
៩- លោកប្រុស មាន ដែលបានរិះរកគ្រប់ឱកាស ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត និងលើកសរសើរ អ្នកស្រីដែរឬទេ?
១០- លោកប្រុស មាន បានថ្លែងអំណរគុណអ្នកស្រី នៅពេលដែលគាត់ជួយលោកប្រុសនៅក្នុងការងារកំប៉ិចកំប៉ុកមួយចំនួន ដូចជាប៉ះអាវ, លក់ដូរ, សរសេរសំបុត្រ ។ល។…ដែរឬទេ? Read more…
ឧញ៉ាសុតន្តប្រីជាឥន្ទជាអ្នកប្រាជ្ញអក្សរសាស្រ្តខ្មែរម្នាក់ដែលបានផ្សព្វផ្សាយតាមមធ្យោបាយដែលលោកអាចធ្វើទៅបាន នូវគតិបណ្ឌិតនិងការពិចារណាជ្រៅជ្រះដល់ប្រជាជនខ្មែរគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ ។ ស្នាដៃសំខាន់ៗរបស់លោកមានជាអាថដូចជា គតិលោក និរាស្រ្តនគរវត្ត សុភាសិតច្បាប់ស្រី រឿងអម្បែងបែក លោកនិតិបករណ៍ ព្រះរាជ្យពង្សាវតាខ្មែរ ។ កើតនៅឆ្នាំ ១៨៥៩ នៅភូមិរកាកោងស្រុកមុខកំពូល ខេត្តកណ្តាល ហើយទទួលមរណៈភាពនៅឆ្នាំ ១៩២៤ សុតន្តប្រីជាឥន្ទត្រូវគេចាត់ទុកថាជាអ្នកនិពន្ធនៅសតវត្សទី២០ ព្រោះស្នាដៃរបស់លោកមួយចំនួនក្នុងចំណោមស្នាដៃទាំងអស់ប្រហែល ៤៤មុខ បានត្រូវវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសបណ្ឌិត និងទស្សនាវដ្តីកម្ពុជាសុរិយៈយកមកបោះពុម្ពផ្សាយខ្លះៗនៅពេលដែលលោកទទួលមរណៈភាពទៅ ។ ស្នាដៃដែលសិក្សានុសិស្សខ្មែរស្គាលច្បាស់ជាងគេគឺគតិលោក ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជា ១០ភាគ គឺជាការនិទានរឿងផ្សេងដែលលោកបានដក់ស្រង់ចេញពីរឿងព្រេងខ្មែរពីរឿងល្បើករបស់កវីបារាំង ឬរឿងដែលមានគតិបណ្ឌិតខ្ពង់ខ្ពស់ដែលលោកយកពីប្រភពឥណ្ឌាតាមរយៈប្រទេសសៀមដូចជា ជាតកបញ្ចៈតន្រ្ទ ស្រីហិតោបរទេសជាដើម ។
ពេលនេះខ្ញុំសូមវិភាគនូវរឿងនិទានរបស់លោកមួយមានចំណងជើងថាសត្វឥន្ទ្រីរបស់ព្រះឥសូរដូចតទៅ៖
មានសត្វឥន្ទ្រីមួយជាទីគាប់ព្រះទ័យរបស់ព្រះឥសូរ បើឥន្ទ្រីនោះវាចង់បានអ្វី ឬចង់ស៊ីសាច់សត្វណាក្តីវាគ្រាន់តែទូលព្រះឥសូរថាវាបានសុបិន្តឃើញជាការស្រេច ។ ព្រះឥសូរតម្រូវចិត្តវាដោយឥតខ្ចោះព្រោះតែរឿងនេះសត្វទាំងឡាយកើតក្តីក្តៅក្រហាយមហិមារនិងសត្វឥន្រ្ទីនោះតែពុំហ៊ានថាអ្វីទាំងអស់ព្រោះខ្លាចអំណាចរបស់ព្រះឥសូរដែលជាម្ចាស់នៃសត្វលោកទាំងអស់ ។ ថ្ងៃមួយវាចង់ស៊ីសាច់ស្តេចដំរីស គ្រានោះមានសត្វទីទុយមួយទំនៅលើមែកឈើបានឃើញស្តេចដំរីសម្តាយនិងកូន នាំគ្នាចុះទៅមុជទឹកនៅក្នុងស្រះមួយដោយក្តីកើតទុក្ខឥតឧបមា មុននឹងប្រគល់ខ្លួនឱ្យសត្វឥន្ទ្រីយកធ្វើជាចំណី ។ បន្ទាប់ពីបានសាកសួរហេតុផលសព្វគ្រប់ទទុយធានាខ្លួនដោះស្រាយបញ្ហានេះដោយនាំស្តេចដំរីស ទៅជួបនិងព្រះឥសូរតែម្តង ក្នុងនាមខ្លួនជាម្ចាស់ស្តេចដំរីស ។
ពេលបានជួបព្រះឥសូរទីទុយបានសាកសួរព្រះឥសូរអំពីរឿងនេះ ព្រះឥសូរបានប្រាប់អំពីដំណើររឿងគឺថាមកពីសត្វឥន្ទ្រីវាយល់សប់ឃើញដូច្នោះ ។ ទទុយវាមិនហ៊ានប្រកែកអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែវាបានសុំដេកមួយភ្លែតសិនមុននិងចេញដំណើរទៅវិញ មួយស្របក់ក្រោយមកទទុយធ្វើជាភ្ញាក់វិញហើយប្រាប់ព្រះឥសូរថាវាបានសុបិន្តឃើញរឿងមួយល្អខ្លាំងណាស់ ហើយព្រះឥសូរសួរថា តើឯងបានសុបិន្តឃើញរឿងអ្វី? ទទុយបានទូលព្រះឥសូរថាវាបានសុបិន្តឃើញ សម្តេចព្រះនាងឧមាភគវត្តីជាព្រះរាជមហេសីរបស់ព្រះឥសូរចាប់ចិត្តស្រឡាញ់វា ដូច្នេះព្រះឥសូរត្រូវតែប្រគល់នាងឧមាទៅឱ្យវា ព្រោះថាសុបិន្តរបស់វាប្រាដកណាស់ ។ កាលបើឮដូច្នេះព្រះឥសូរមានការក្រេវក្រោធជាអតិបរមាហើយជោទទទុយថានិយាយផ្តេសផ្តាស ទទុយថាបើវានិយាយផ្តេសផ្តាសសត្វឥន្ទ្រីក៏ដូចតែវាអ៊ីចឹងដែរ នៅទីបំផុតព្រះឥសូរក៏សព្វព្រះទ័យយល់ព្រមឱ្យស្តេចដំរីសត្រឡប់ទៅវិញទៅ ។
រឿងសត្វឥន្រ្ទីរបស់សុតន្តប្រីជាឥន្ទយកមកសរសេរនិទានប្រាប់យើងជាការលើកឡើងអំពីជ័យជំនះនៃវិចារញាណទៅលើទ្រឹស្តីភូតភរគ្រប់បែបយ៉ាងដែលរមែងតែងតែបកស្រាយក្រិតក្រមនៃលោកយើងនេះដើម្បីបរិចាកជីវិតសត្វលោក ដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់របស់ពួកគេ ។ ដំរីជានិមិត្តរូបនៃអ្នកមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែដែលស្លូតបូត (ពោលគឺកម្លាំងរបស់ប្រជាជនរបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល) ហើយដែលនៅទីបំផុតត្រូវគេប្រមាថចង់យកទៅធ្វើជាឈ្នាន់ ធ្វើជាអាហារតែម្តង ។ រីឯទទុយជានិមិត្តរូបនៃអ្នកប្រាជ្ញអ្នកបណ្ឌិត ដែលខិតខំបកស្រាយក្រិតក្រមលោកយើងនេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវដើម្បីជួយសត្វលោកឱ្យចេញផុតពីក្រញាំនៃការបោកប្រាស់ផ្សេងរបស់ពពួកមនុស្សពាល ៕
សូមមើលផងដែរ៖
នៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរគេឃើញមានពាក្យប្រៀនប្រដៅម្យ៉ាងដែលគេហៅថាច្បាប់ស្រីអ្នកប្រាជ្ញបណ្ឌិតខ្មែរហាក់បីដូចជាយកចិត្តទុកដាក់អំពីការអប់រំស្រ្តីភេទនេះយ៉ាងខ្លាំងក្លា ។ ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរពីរអង្គគឺព្រះរាជសម្ភាណ៍ និងព្រះបាទសម្តេចព្រះហាវិរៈរាមាអេរាណ៍ធិបតីព្រះអង្គឌួងព្រះបរមកោដិ ក៏ហាក់បីដូចជាផ្តល់សារៈសំខាន់ពិសេសទៅឱ្យការអប់រំនេះដែរ នេះជាការធម្មតាទេព្រោះសង្គមខ្មែរជាសង្គមមាតាធិបតេយ្យ គឺស្រីមានតួនាទីដឹកនាំដល់សង្គមដ៏សំខាន់ ។ បើស្រ្តីមានឥរិយាបទមាយាទបែបណានោះគ្រួសារនិងសង្កមទាំងមូលក៏មានលក្ខណៈបែបនោះដែរ ក៏ប៉ុន្តែគេសង្កេតឃើញផងដែរថាពាក្យទូន្មានទាំងឡាយនោះយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសអំពីទំនាក់ទំនងរវាងប្តីនិងប្រពន្ធ ។
ខ្ញុំសូមលើកយកអំពីច្បាប់ស្រីរបស់បណ្ឌិតម៉ឺន មៃដែលត្រូវបានគេបញ្ចូលមកក្នុងកម្មវិធីសិក្សាអក្សរសាស្រ្តខ្មែរនៅតាមសាលារៀន ។ ក្រៅពីការប្រៀនប្រដៅឱ្យស្រីជាភរិយាគោរពប្តីគ្រប់ប្រការបណ្ឌិតម៉ឺន មៃមានលើកឡើងអំពីប្រភពនៃការសៅហ្មងបីយ៉ាងដែលលោកហៅថាភ្នក់ភ្លើងទាំងបីគឺ៖ ទីមួយយករឿងមិនល្អពីក្រៅមកដុតឱ្យឆេះសន្ធោរសន្ធៅនៅក្នុងផ្ទះ ឬក៏យករឿងខាងក្នុងផ្ទះទៅអុចបង្កាត់ឱ្យឆេះនៅខាងក្រៅ ។ ប្រភពរឿងសៅហ្មងទីពីរគឺការប្រើពាក្យពេចន៍មិនគួរគប្បីចំពោះមាតាបិតានិងការមិនរវល់ញឹកញាប់ក្នុងការផ្គាប់ចំណីអាហារដល់ឪពុកម្តាយនិងប្តី ។ អំពើសៅហ្មងទីបីកើតចេញពីការរួមរ័ក្សជាមួយប្តីគឺមិនត្រូវធ្វើអ្វីឱ្យស្វាមីអាក់អនស្រពោនចិត្តឡើយ ដោយអនុវត្តន៍ពាក្យទូន្មានជាមូលដ្ឋានទាំងឡាយនេះសង្គមបុរាណខ្មែរមានលក្ខណៈដ៏ល្អប្រពៃ ។ រីឯបុរសវិញតាមរយៈច្បាប់ប្រុសរបស់បណ្ឌិតមៃដដែលក៏ត្រូវប្រកាន់យកឥរិយារបទឱ្យបានសមសួនដែរទើបរកភាពសុខក្សេមក្សាន្តនៅក្នុងគ្រួសារបាន ។ Read more…
រឿងផ្កាស្រពោនដែលទស្សនាវដ្តីប្រចាំសប្តាហ៍កម្ពុជាបោះផ្សាយជាភាគនិទាននៅឆ្នាំ ១៩៤៧ ហើយដែលត្រូវបានចង់ក្រងជាសៀវភៅប្រលោមលោកទាំងមូលនៅឆ្នាំ ១៩៤៩ ជាប្រលោមលោកមុនដំបូងបង្អស់របស់លោក នូ ហាច ។ ស្នាដៃនេះត្រូវបានក្រសួងសិក្សាធិការជាតិបញ្ចូលមកក្នុងកម្មវិធីសិក្សាអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរនៅឆ្នាំ ១៩៦០ សម្រាប់ថ្នាក់ទី៤ទំនើបនៃមធ្យមសិក្សា ។ សិក្សានុសិស្សវិទ្យាល័យនិងអនុវិទ្យាល័យស្គាល់រឿងផ្កាស្រពោននេះគ្រប់ៗគ្នាគឺជាប្រលោមលោកផ្នែកមនោសញ្ចេតនាមួយដែលគួរស្នេហ៍ពីរូបគឺប៊ុន ធឿន និងនាងវិធាវីពុំបានជួបគ្នាដូចគោលបំណងព្រោះតែម្តាយរបស់នាងវិធាវីមើលស្រាលពេកទៅលើសេចក្តីស្នេហារវាងយុវជនដ៏បរិសុទ្ធទាំងពីរនោះ ហើយចាត់ទុកបញ្ហាទ្រព្យសម្បត្តិផ្នែកសម្ភារៈថាជាបញ្ហាសំខាន់ជាង ។
ប៊ុន ធឿនដែលជាសិស្សវិទ្យាល័យ ស៊ីសុវត្ថិ មានចិត្តប្រតិព័ត្តិទៅលើនាងវិធាវីដែលធ្លាប់រាប់អានគ្នាតាំងពីរកុមារភាពមកសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយនិងបានរួមរស់ជាមួយគ្នាជាប្តីប្រពន្ធ ។ ប៉ុន្តែជាអកុសលឪពុករបស់ ប៊ុន ធឿន រកស៊ីខាតព្រោះលិចកប៉ាលដឹកស្រូវមួយនៅទន្លេសាប ហើយក៏ធ្លាក់ខ្លួនក្រជាហេតុធ្វើឱ្យការសិក្សាបំពេញវិជ្ជារបស់ ប៊ុន ធឿន អាចជួបនឹងឧបសគ្គ ។ ដោយដឹងរឿងនេះយាយនួន ម្តាយរបស់នាងវិធាវី រកគ្រប់កលល្បិចដើម្បីផ្សំផ្គុំកូនស្រីជាមួយ ណៃ ស៊តវិញ ។ ណៃ ស៊ត ដែលជាកូនរបស់ជិក ណៃ សៀនជាឈ្មួញកាណូតមួយដែលកំពុងរកស៊ីមានបាន ។
បន្ទាប់ពីយាយនួននាំនាងវិធាវីនិងណៃ ស៊តទៅដើរលេងនៅអង្គរ ហើយត្រូវដើរក្រោមទឹកភ្លៀងទទឹកជោកខ្លួនញ័រចម្រក នៅពេលត្រឡប់មកវិញនាងវិធាវីក៏ធ្លាក់ឈឺតែម្តង ។ នាងបានសរសេរសំបុត្រទៅប្រាប់ប៊ុន ធឿនអំពីគោលបំណងរបស់ម្តាយនាង ប៊ុន ធឿនបានសុំឱ្យនាងសម្រប់ទៅតាមម្តាយចុះព្រោះខ្លួនគេមិនប្រាកដថានិងរកសុភមង្គលឱ្យនាងបាន ។ ដោយតូចចិត្តនឹងវាសនាដ៏អភ័ព្ធរបស់នាងពេកគឺត្រូវបោះបង់គូរស្នេហ៍ដើម្បីតម្រូវចិត្តម្តាយនាងវិធាវីក៏ឈឺធ្ងន់ហើយចាកឋានបាត់ទៅ ។ ប៉ុន្តែបានទុកកូនសំបុត្រមួយផ្តាំផ្ញើប៊ុន ធឿនឱ្យខិតខំរៀនសូត្របន្តទៀត ហើយរកនារីម្នាក់ទៀតធ្វើជាប្រពន្ធ ។ Read more…
best web browser for this site
ការបញ្ចេញមតិរបស់អ្នកទស្សនា